W tej teologii stworzenia panuje ścisły ład ontologiczny, w którym świat materialny podporządkowany jest dziedzinie ducha. Stanowi on materię dla celowej twórczości ludzkiej oraz arenę, na której dokonuje on swych dzieł. Choć świat jest podwładny wobec ładu duchowego, pozostaje on z nim w spójnej harmonii. Dotyczy to też samego człowieka, będącego doskonałym złączeniem duszy i ciała. Dla św. Grzegorza, podobnie jak dla Arystotelesa, biologiczna budowa człowieka jest spójna z jego metafizyczną, rozumną naturą. Również w człowieku porządek materialny świata współgra z porządkiem duchowym i ontologicznym, a jego cielesność, tak jak rola w świecie, narzucana jest przez jego rozumną naturę.