Współczesny mieszczanin miota się pomiędzy skrajnościami. Z jednej strony cieszy się swoimi sztucznymi światami, które może wytwarzać dzięki miejskiemu dobrobytowi. Z drugiej strony trapi go pewna fasadowość tej rzeczywistości, przekonanie, że komfort, który go otacza, odcina go od prawdziwego człowieczeństwa, powoduje rozmaite choroby i wynaturzenia, częstokroć trudne do identyfikacji. Mieszczanin boi się zatem natury rozumianej jako to, co przeciwstawione cywilizacji, a jednocześnie za nią tęskni.