Tadeusz Schaetzel był jednym z najwybitniejszych

oficerów polskiego wywiadu

w okresie II Rzeczypospolitej. Zapisał

ważną kartę w służbie idei prometejskiej.

Pozostaje dzisiaj postacią raczej zapomnianą,

choć oczywiście znany jest specjalistom prowadzącym

studia nad odrodzoną Polską.

Urodził się 12 marca 1891 roku w Brzeżanach

w Galicji Wschodniej. Studia wyższe

zaczął na Politechnice Lwowskiej, a ukończył

w Grazu. Wstąpił do założonego przez

Kazimierza Sosnkowskiego Związku Walki

Czynnej oraz uczestniczył w pracach Związku

Strzeleckiego. Służył w Legionach Piłsudskiego

podczas I wojny światowej. Po

„kryzysie przysięgowym” w 1917 roku został

przymusowo wcielony do armii austriackiej,

ale udało mu się zdezerterować rok później

i przedostać na wschód – do ogarniętej rewolucją

Rosji, gdzie wstąpił do konspiracyjnej

Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu

niepodległości został przydzielony do

Naczelnego Dowództwa i rozpoczął pracę

w wywiadzie. W czasie bitew pod Warszawą

i nad Niemnem pełn