Na początku wypada przypomnieć – zdawałoby się oczywisty – fakt, o którym

jednak zapomina większość recenzentów i komentatorów: książki Jarosława

Marka Rymkiewicza, od Wielkiego księcia, przez Wieszanie i Kinderszenen, aż po

Samuela Zborowskiego, należą do literatury pięknej. Nie są one dziełami naukowymi,

historycznymi czy filozoficznymi. To są opowieści. Odbierając Nagrodę

im. Józefa Mackiewicza Rymkiewicz mówił: „Wieszanie do niczego nie namawia,

do niczego nie wzywa, nie chce na nic mieć wpływu. Napisałem Wieszanie,

ponieważ miałem do opowiedzenia moją opowieść, opowieść chciała się

opowiedzieć i żeby to osiągnąć, postąpiła w jedyny możliwy sposób: opowieść

się opowiedziała. Tylko to było jej i moim celem, to był mój i mojej opowieści

cel jedyny”. Samuela Zborowskiego także należy czytać i interpretować jako

opowieść. Nie ułatwia tego fakt, że mamy do czynienia prawdziwą sylwą − wielowątkową,

niedomkniętą, składającą się z fragmentów, które można czytać

w różnej kolejności, co ma zresztą według autora odzwierciedlać fragmentaryczność

ludzkiego doświadczenia i wiedz