Marx nie podziela oczywiście manichejskiego stosunku do kapitału, jaki przejawiał

jego „kuzyn po nazwisku”, dlatego w obliczu nowej sytuacji na światowym

rynku, której nie waha się porównywać do kwestii robotniczej w XIX wieku, zaleca

nie rewolucję, lecz reformę – tak aby gospodarka rynkowa stawała się – jak to określił

Alexander Rüstow – „służebnicą człowieczeństwa” (s. 38). Czy jednak wrażliwość

Kościoła na losy tych, którzy zdają się dziś być wykorzystywani przez globalne

rynki, nie słusznie nazywa się dziś „marksizmem Serca Jezusowego” (s. 20)?