Wątkiem przewodnim ostatniego numeru jest Mickiewiczowska metafora narodu

jako lawy. W numerze jest dużo socjologii, która ma podeprzeć dotychczasowe

argumenty z „oczywistej oczywistości”. Tom poświecony jest narodowej,

a właściwie ludowej, podmiotowości politycznej, systematycznie tłumionej przez

polskie elity. Marek Cichocki i Dariusz Karłowicz opisują kondycję naszej podmiotowości

pochodzącą od Kiesiela metaforą peerelowskiego jamnika. „Wychowani

pod szafą, nawet ci najdzielniejsi i niemający się czego wstydzić nie wierzą, że sufit

jest dziś dużo, dużo wyżej”. To jeśli chodzi o zewnętrzną skorupę lawy. Tezą pozytywną

numeru jest stwierdzenie, że wewnętrzny ogień polskiej tożsamości politycznej

jest wciąż silny, tyle, że „lukę po polskiej polityczności” wypełniła religia.

Autorzy numeru argumentują przy tej okazji przeciwko tezie o koniecznym związku

modernizacji i sekularyzacji. Problem w tym, że ton artykułów programowych

wyraźnie kontrastuje z wymową tekstów socjologicznych. Autorzy tych ostatnich

są powściągliwi w stawianiu jednoznacznych tez dotyczących sekularyzacji w